بر می گردم توی کوچه

                                          کوچه ای از رنگ غصه

                      می بینم آه خزون رو

   واسه اشکهای شکسته

 

   آرزوهام توی چشمم

                      رنگ پائیز رو گرفتند

                                            تو عبور خاطراتم

                                                             واسه انتها نشستند

 

                                                             می گم ای کاش که دوباره

                                            بشنوم صدای پاش رو

                     وقتی که گریونند ابرها

    ببینم رنگ چشماش رو

 

    ولی افسوس که جدایی

                     بغض خستم رو شکسته

                                           چشم آسمون به راهش

                                                              دست حسرت رو گرفته

 

                                                               حالا غمگین و پریشون

                                            عمر بارونیه معصوم

                    میشماره روزهای ابری

    فصل پائیزیه محزون

 

    دیگه حتی تویه رویا

                     نمیدونم تو کجایی

                                             وقتی که لرزونه اشکهام

                                                                  حس کنم چه بی صدایی

 

                                                                  وقته دیدنه دوراهی

                                              درد مردن رو چشیدم

                      غم کهنه دلم بود

    به سکوت شب رسیدم

 

     حالا تک درخت تنهام

                        دیگه شوق صبح نداره

                                               دلش از خدا گرفته

                                                                  اشک باریدن نداره

 

                                                                   من که بستم کوله بار رو

                                                خاطراته اون بهار رو

                         میسپارم به دسته فردا

    ...غمه تلخه روزگار رو