به روشنايي سيماي من نگاه مكن
 به جان دوست٬ دلم چون شبان تاريكست
                                                       به موج خنده ي تلخم فروغ شادي نيست
 كه اين نشاط به سر حد گريه نزديكست
                                                       مبين به ظاهر آرام و شادمانه ي من
 كه بافريب ز شب آفتاب ساخته ام
                                                       به خنده ام منگر با تو راست مي گويم
 براي چهره ي گريان نقاب ساخته ام
                                                       ز آفتاب رخ روشنم فريب مخور
  سپهر خاطر من ابر و ديده بارانيست
                                                       ز روح من که كويرست، در دو روزه ي عمر
 اگر گلي به در آيد گل پشيمانيست
                                                       نگاه من به نگاهت بهار مي بارد
 ولي وراي دو چشمم هزار پاييز ست
                                                       به خنده هاي دروغين من اميد مبند
 بدان كه جام وجودم ز گريه لبريزست
                                                       سكوت مي كشدم خنده روي خاموشم
 ولي به خلوت من هر نگاه فريادست
                                                       به چهره صورتكي شادمانه برزده ام
 بدين فريب گمان مي بري دلم شادست

 "با تشکر از"نغمه غم انگیز