... به ياد او

                                              دوباره تنها شده ام.دوباره دلم هوای تو را کرده است

     خودکارم را از ابر پر می کنم و برایت از باران می نویسم.به یاد شبی می افتم که تورا در

 

     میان شمع ها دیدم.دوباره می خواهم بسوی تو بیایم.تو را کجا می توان دید؟

 

     در آواز شباویز های عاشق ؟ در چشمان یک آهوی مضطرب؟ در شاخه های یک مرجان

 

     قرمز؟

    

     در سلام دختربچه ای که تازه نام تو را یاد گرفته است؟

           دلم می خواهد وقتی باغها بیدارند، برا ی تو نامه بنویسم و تو نامه هایم را بخوانی

    

           و جواب آنها را به نشانی تمام غریبان  جهان بفرستی.

 

      ای کاش می توانستم تنهائیم را برایت معنا کنم و از گوشه های افق برایت آواز بخوانم.

                                                                 کاش میتوانستم همیشه از تو بنویسم

         می ترسم،می ترسم روزی نتوانم بنویسم و دفتر هایم خالی بمانند و حرفهای ناگفته ام

   

         هرگز به دنیا نیایند!!!

    

        می ترسم نتوانم بنویسم و آخرین نامه در سکوت محض بمیرد و تازه ترین شعرم به تو

    

                                             هدیه نشود.دوباره شب، دوباره طپش این دل بی قرارم

                                           دوباره سایه حرفهای تو که روی دیوار روبه رو می افتد

    دلم می خواد همه دیوار ها پنجره شود و من ، تو را در میان چشمهایم بنشانم. دوباره شب

                               دوباره یاد تو که این خودکار خالی که با همه ابر ها هم پر نمی شود

                         دوباره تنهایی،دوباره یاد تو که این دل بی قرار را بیدار نگه داشته است

                                                         دوباره شب ، دوباره تنهایی ، دوباره سکوت

                                   دوباره ، من و یک دنیا خاطره و آرزو .... .