... عشق من ، بازم بهونه ، بازم كوچه هاي بارون زده ي پاييزي
                                            

                                                  ... پاييزي كه دلش مثله بهار شده نازك و ابري 

               !ته همه ي كوچه ها بن بست شده

                           ...اما بن بست هاي خيس و تاريك هم زيباست 

                                                                                  قلبم سرد و خاموش٬

                                           و خاطره هايم كهنه و فراموش

                                                                   ...تنها خاطراتي مي خواهم كه به ياد تو ، شيرين بمانم 

                                                !؟اما اين ها همه خاطراتي ست تلخ كه گاهي شيرينيش دلم را مي زند 

                    ابرهاي پاييزي مثل دل تنهاي من گريون و پريشون٬

                                                                         پريشون و بي جون٬

                     تنها مي بارند براي باز شدن دل تنگ آسمان

                                                                              ... و اما 

                    اما آسمان هم ساعتي بيش دوام نمي آورد

                                                 !و دوباره بغض ابرهاي كال و بي صدا آسمان دلش را مي پوشاند

              ...دل من هواتو كرده 

                                           ساحل چشمانت را گذري مي زنم بي آنكه ببيني در دريايش غرق ميشوم

                             ....اما نه ! غرق شدن كار من نيست ، من فقط در درياي چشمانت شناور مانده ام 

                                           شناور در رازي كه نمي دانم كي و كجا تمام خاطرات را خاموش كرد

             ! و بيزارم كرد از هرچه راز و گل سرخ و شمع است 

                                  بيا ببين خورشيد چه مظلومانه نارنجي غروبش را نثار قلب بي ستاره ام كرده؟

          ! هنوز آنجا خبرهائي است 

                                          ! هنوز هم كسي بي صدا بر روي برگ ها قدم ميزند 

                                           !هنوز هم كسي بي چتر زير باران نام تو را با قطره ها هم آوا مي شود

                                          ...و هنوز هم قاصدك هايي آن سوي نگاه تو پرواز مي كنند 

         !.... ميان هلهله ي شادي دقايق پر از نگراني ثانيه هاي بي تو بودن پر از اشک مي شوم و بعد

                       ! مي بيني تك به تك روزا نه هايم همين است و بس

                       اينک لحظه ايست که آوار تنهائي بر سرم چون هميشه خراب گشته

                                   و من در اين نابسامان ، تنها در اتاق تاريک و خاموشم زندگي امروز را در

                     ...سکوت تلخم زمزمه وار مي خوانم

                   گمان نمي برم که به يقين مي دانم تشعشع نور در آب٬ 

                                                                             شبهاي نقره فام را بي تو ساخت

              ...و تا هميشه

                                  ستاره نقره سوار مهتاب من خواهي بود

                                                                                        در انعکاس نور ماه

             ...زير سايه ي شب